Nastolatki
i młode kobiety

W przypadku młodych kobiet z zaburzeniami krzepnięcia ich pierwsza miesiączka może być szczególnie ciężka, długa i bolesna. Dodatkowo dochodzi duże napięcie i stres spowodowany brakiem odpowiedniej wiedzy na temat miesiączkowania. Młode dziewczyny mają wiele wątpliwości związanych z rozpoczęciem dojrzewania:

Kiedy wystąpi miesiączka?
Ile powinna trwać i jak wyglądać?
Co ile należy zmieniać podpaski?
Czy krew nie wycieknie i nie poplami ubrania?
Czy to normalne, że pojawiają się skrzepy?

Pierwszy okres u większości kobiet występuje między 11 a 14 rokiem życia. Zdarzają się też sytuacje, kiedy dziewczęta zaczynają przedwcześnie dojrzewać (poniżej 10 roku życia) lub mają opóźnione dojrzewanie (między 16 a 18 rokiem życia) jednak ten fakt nie powinnien stanowić powodów do obaw.

Cykl miesiączkowy

Zwany też cyklem menstruacyjnym, to powtarzające się regularnie zmiany
zachodzące w organizmie kobiety, które wywołane są działaniem hormonów.

Fizjologicznymi objawami są krwawienia z dróg rodnych (miesiączka), spowodowane złuszczaniem i wydalaniem przez pochwę fragmentów błony śluzowej macicy. Długość cyklu miesiączkowego liczy się od pierwszego dnia krwawienia, do ostatniego dnia przed spodziewaną miesiączką. Przyjmuje się, że długość cyklu miesiączkowego wynosi 28 dni (zdarza się jednak kiedy cykl trwa 21 - 32 dni).

Mimo, że miesiączka jest naturalnym stanem niektóre jej objawy powinny wzbudzić czujność.

Niepokojące objawy

W trakcie dojrzewania młodych dziewcząt - rodzice i specjaliści (ginekolog, hematolog, lekarz rodzinny) powinni bacznie obserwować niepokojące objawy i otwarcie o nich rozmawiać. Szczególną uwagę należy zwrócić na nastolatki, u których zdiagnozowano wcześniej skazę krwotoczną (chorobę von Willebranda) i u których w rodzinie występowały choroby krwi.

U większości kobiet miesiączka przebiega w sposób naturalny i nie wymaga konsultacji lekarskiej. Zdarzają się jednak trudniejsze przypadki. Nasilone i długotrwałe bóle miesiączkowe, obfite
i nieregularne krwawienia,
 pojawiające się duże skrzepy w trakcie całego cyklu mogą wskazywać na zaburzenie krzepnięcia krwi - chorobę von Willebranda.

Kobiety i nastolatki z chorobą von Willebranda mogą odczuwać silniejsze bóle menstruacyjne, jak również bóle występujące w połowie cyklu (podczas owulacji), niż kobiety zdrowe. Ważnym elementem prawidłowego rozpoznania choroby jest podstawowa wiedza na temat objawów skazy krwotocznej oraz świadomość, że krwotoczne miesiączki nie są naturalne i mogą sygnalizować choroby związane z krzepnięciem krwi.

Objawy mogące świadczyć o chorobie
von Willebranda

  • krwawienie trwające 
    dłużej niż 7 dni

  • nieregularne krwawienia 
    w trakcie cyklu

  • wymiana tamponu lub podpaski co 2 godziny (i częściej)

  • bardzo obfite krwawienia ograniczające codzienne czynności

  • duża liczba skrzepów 
    podczas okresu

Obfite krwawienia miesiączkowe mogą wskazywać na chorobę von Willebranda, a nieleczone 
prowadzą do anemii i innych powikłań. Objawy należy skonsultować z lekarzem rodzinnym, ginekologiem i hematologiem.

Czasami kobiety mają problem z określeniem czy ich miesiączki przebiegają prawidłowo lub czy są bardziej obfite niż u innych kobiet. Swoje objawy miesiączkowe porównują najczęściej z innymi kobietami w rodzinie, co może wprowadzać w błąd, ponieważ one też mogą cierpieć na chorobę von Willebranda, która jest chorobą dziedziczną.

Antykoncepcja
hormonalna

Jedną z metod leczenia choroby von Willebranda jest terapia hormonalna. Środki antykoncepcyjne pozwalają opanować nadmierne krwawienia miesiączkowe oraz regulują cykl menstruacyjny. Antykoncepcja jest polecana jako łagodna metoda leczenia wśród wszystkich kobiet (niezależnie od rodzaju skazy krwotocznej i typu choroby von Willebranda).

Gdy ginekolog stwierdzi, że środki antykoncepcyjne są za mało skuteczne, zdarza się, że zaleca on inne leki hormonalne, np. analog gonadoliberyny lub stosowanie wysokich dawek pochodnych progesteronu, które poprzez działanie na przysadkę mózgową hamują produkcję pewnych hormonów.

Wiele kobiet ma niepotrzebne obawy związane
z terapią hormonalną

Niestety przez stereotypy i brak dostępu do rzetelnej wiedzy medycznej, wiele kobiet obawia się, że stosowanie tabletek antykoncepcyjnych może przyczynić się do bezpłodności, powstawania nowotworów czy zawału serca.

W przypadku stosowania pigułek antykoncepcyjnych pojawiają się także problemy natury moralnej. Wielu rodziców ma obawy, czy przyjmowanie antykoncepcji nie przyczyni się do zbyt wczesnego rozpoczęcia życia seksualnego córki. Badania jednak jasno wykazują, że stosowanie pigułek antykoncepcyjnych w celach leczniczych nie wiąże się z przedwczesnym rozpoczęciem życia seksualnego. Bardzo ważna jest kompleksowa edukacja dziewcząt
i rodziców, wyjaśniająca wszelkie wątpliwości związane z chorobą i dojrzewaniem np. w poradni ginekologicznej lub ośrodkach leczenia skaz krwotocznych.

Warto porozmawiać z lekarzem, który udzieli szczegółowych informacji
i rozwieje wszelkie wątpliwości.

W przypadku nastolatek, które doświadczają krwotoku miesiączkowego, 
doustne środki antykoncepcyjne mogą pomóc w zmniejszeniu krwawienia.

Jeśli terapia hormonalna nie jest jednak wskazana (lub akceptowana), obfite miesiączki można leczyć innymi metodami farmakologicznymi – desmopresyną, koncentratami czynników krzepnięcia lub środkami antyfibrynolitycznymi.